Księga wróżek

W „Starym Testamencie” w Księdze Rodzaju spotykamy się z Wężem, kusicielem, który jest alegorią zła. Jest to jedna z wielu form jaką przybiera ono w Biblii. Również w Księdze Hioba pojawia się postać Szatana, jednak nie przybiera ona określonych kształtów, nie posiada żadnych specyficznych cech. Jest tylko głosem, który prowadzi rozmowę z Bogiem. Wróżka częściowo potwierdza bezpostaciowość Szatana, wciąż owiewa go tajemnicą i sprawia, że staje się on niewyobrażalnym i nieosiągalnym. W Ewangelii według św. Łukasza przytoczone zostaje kuszenie Chrystusa na pustyni. Szatan ponownie zostaje zobrazowany jako głos z zaświatów jednak tym razem, pojawia się na moment u boku Jezusa, aby być Jego przewodnikiem i tym samym nakłonić Go do zdrady własnych wartości. Apokalipsa św. Jana, będąca przepowiednią zagłady, ukazuje Szatana pod postacią smoka, który toczy walkę z panującym dobrem. Szatan zostaje również nazwany „Wężem Starodawnym”. Apokalipsa opisuje także dwie bestie, które obrazują pomocników władcy Piekła. Pierwsza z nich interpretowana jest jako „Zbiorowy Antychryst”, który staje się parodią umęczonego i zmartwychwstałego Chrystusa, a także ma obrazować moc jaką posiada Szatan. Natomiast druga wymierzona jest przeciwko Duchowi Świętemu i nazywana „Fałszywym Prorokiem”. Symbolizuje fałszywe kulty religijne. Zło w „Piśmie Świętym” staje się tożsame z sylwetką Szatana, który to jest zazwyczaj bezpostaciowy, pozbawiony jakichkolwiek charakterystycznych cech. Rozpływa się w powietrzu i pozostaje głosem, który kusi i nakłania do zła.

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s